Setne urodziny Pana Jana Sobieskiego (zdjęcia)

Wyjątkowa uroczystość miała miejsce w dniu 16 listopada br. Swoje setne urodziny obchodził Jan Sobieski - mieszkaniec gminy Stary Lubotyń. Z tej to okazji w domu Szanownego Jubilatka w Turobinie - Brzozowa odbyło się uroczyste spotkanie. Oprócz rodziny w spotkaniu wzięły udział władze samorządowe Gminy Stary Lubotyń: Wójt Ireneusz Gumkowski oraz Zastępca Kierownika USC Pani Monika Pruszkowska, Dyrektor Gimnazjum w Starym Lubotyniu Pani Dorota Kocielska a także przedstawiciele: KRUS Pani Beata Ponichtera - kierownik placówki Terenowej w Ostrowi Mazowieckiej oraz Pan Tadeusz Wiśniewski - kierownik Placówki Terenowej w Ostrołęce. Podczas uroczystości nie mogło oczywiście zabraknąć urodzinowego tortu, był również toast z życzeniami 200 lat, kwiaty i upominki. Dostojny jubilat z uśmiechem przyjmował życzenia. 

Pan Jan urodził się 14 listopada 1915 r. w miejscowości Golaki w dawnym Związku Radzieckim (obecnie Hulaki Wielkie na Ukrainie). Dziadek jubilata Piotr brał udział w powstaniu. Był za to prześladowany przez ówczesne władze carskie. Ukrywał, go syn Stanisław, ojciec jubilata. Piotr został odnaleziony i prawdopodobnie rozstrzelany. Za ukrywanie ojca Stanisław został aresztowany. Resztę rodziny, czyli babcię jubilata oraz mamę Mariannę i 3 siostry: Janinę, Franciszkę i Stefanię wywieziono do ZSRR. Podczas transportu w 1914 r. zmarła babcia Jana oraz 3-letnia siostra Stefania. Rodzina Sobieskich znalazła schronienie w Golakach w jednym z majątków Państwa Chojeckich. Mama Jana była pomocą gospodyni, tata po wyjściu z więzienia, po odnalezieniu rodziny pomagał w prowadzeniu gospodarstwa. Tu właśnie urodził się Jan oraz jego młodsza siostra Stefania.

W 1919 r., rok po obaleniu cara, rodzina Sobieskich wróciła do Turobina - Brzozowa. Już w Turobinie urodziła się najmłodsza siostra Jana, obecnie 95-letnia Stanisława. W 1938 r. mając 23 lata Jan został powołany do wojska w Zambrowie. 15 dni przed końcem służby wojskowej wybuchła II Wojna Światowa. Jubilat służył w 18 Dywizjonie Artylerii Ciężkiej. Dywizjon przekształcono w 51 Dywizję Artylerii Lekkiej. Jan, jako żołnierz 13 Pułku Kawalerii wyruszył na front, aby obstawiać rzekę Narew. 6 września Niemcy przerwali front w Różanie. Po klęsce pod Różanem cofając się w stronę domu, w okolicach Wyszkowa Jan dołączył do oficerów I pułku Artylerii Lekkiej. Dotarli do Hrubieszowa gdzie generał Kleeberg zorganizował Samodzielną Grupę Operacyjną "Polesie". Jan w szeregach SGO "Polesie" walczył od 22 - 28 września 1939 r., pełnił funkcję zwiadowcy.

29 września w okolicach Zamościa Jan dostał się do niewoli. Został wywieziony do Szepietówki w ZSRR (obecna Ukraina). W niewoli przebywał od 29 października do 22 listopada 1939. W Szepietówce ochotniczo zgłosił się do pracy przy transporcie odzieży. W ucieczce z niewoli pomógł Janowi kierowca polskiego pochodzenia Pan Tyszka, przewiózł jubilata ukrytego pod załadunkiem do Białegostoku (ok. 592 km). Z Białegostoku dotarł pociągiem do Śniadowa, skąd pieszo do domu. Po powrocie pomagał rodzicom w prowadzeniu gospodarstwa, które przejął w 1942 r. po śmierci ojca. W sierpniu 1951 r. poślubił Irenę Zakrzewską. Małżonkowie doczekali się sześciorga dzieci, sześciorga wnucząt i dwójki prawnucząt. Wspólnie przeżyli 60 lat. Jan otrzymał wiele odznaczeń i wyróżnień, jest członkiem Związku Bojowników o Wolność i Demokrację, otrzymał odznakę Weterana Walk o Niepodległość, prezydent Aleksander Kwaśniewski nominował Jana na stopień podporucznika Wojska Polskiego, jubilat otrzymał również Patent Weterana Walk o Wolność i Niepodległość Ojczyzny".